ایلام؛ مرزِ صبوری! / سرزمینی که همیشه هزینه داده، اما سهم نگرفته

یادداشت | علی کرمی، خبرنگار و فعال رسانه:

ایلام سرزمینی است که تاریخش با سکوت نوشته شده؛ سکوتی که نه از بی‌صدایی، بلکه از نجابت و صبوری مردمی می‌آید که قرن‌ها در مرز ایستاده‌اند و هیچ‌گاه ادعایی نداشته‌اند.
از روزگار ایلام باستان تا امروز، این خاک همیشه خط مقدم بوده؛ خط مقدم فرهنگ، خط مقدم جنگ، خط مقدم محرومیت.

در دوران دفاع مقدس، وقتی بسیاری از شهرها در امنیت بودند، ایلام زیر آتش بود.
خانه‌ها ویران شد، خانواده‌ها داغدار شدند، اما مردم ایلام نه هیاهو کردند، نه طلبکار شدند.
سهم‌شان را دادند، بی‌آنکه سهمی بخواهند.

امروز اما درد ایلام از جنس دیگری است؛
نه جنگ، نه سیاست، نه دعوای قدرت.
دردِ نان است، دردِ فرصت، دردِ دیده‌نشدن.

مردم ایلام نه تجزیه‌طلب‌اند، نه ابزار هیچ جریان و گروهی.
اما هر بار که صدای معیشتی‌شان بلند می‌شود، کسانی از بیرون می‌کوشند آن را مصادره کنند. از گروهک‌هایی که دنبال آشوب‌اند تا جریان‌هایی که اعتراض مردم را به نفع دعواهای خودشان می‌چرخانند.
این مصادره‌گری، بزرگ‌ترین بی‌عدالتی در حق مردم ایلام است؛ مردمی که همیشه وفادار بوده‌اند، همیشه در سخت‌ترین لحظه‌ها کنار کشور ایستاده‌اند، و امروز فقط می‌خواهند شنیده شوند، بدون برچسب، بدون سوءظن، بدون سوءاستفاده.

ایلام مطالبه دارد، نه مسئله.
ایلام رنج دارد، نه نیت سیاسی.
ایلام تاریخ دارد، نه حاشیه.

اگر قرار است آینده‌ای بهتر ساخته شود، باید از همین نقطه شروع کرد:
به رسمیت شناختن درد مردم، بدون اینکه آن را به نفع هیچ جریان و هیچ دعوایی مصادره کنیم.

ایلام سزاوار احترام است؛
سزاوار توسعه، امنیت و کرامت.
و مهم‌تر از همه، سزاوار این است که صدایش، صدای خودش باشد نه پژواک دیگران.