تخت‌جمشید دوباره در آتش؛ زیرساختی که بی‌صدا فرو می‌ریزد

تصور کنید یک روز صبح اخبار را باز می‌کنید و می‌بینید تخت‌جمشید آتش گرفته؛ ستون‌های چندهزارساله در میان شعله‌ها دود می‌شوند و کتیبه‌ها خاکستر. چه حسی پیدا می‌کنید؟ شوک؟ خشم؟ حس ویرانی یک تاریخ؟ حقیقت این است که ما هر تابستان با همان شدت و وسعت، یک تخت‌جمشیدِ زنده را در شعله‌های آتش از دست می‌دهیم، اما چون اسمش «جنگل» است و ستون‌هایش «درخت بلوط»، بی‌صدا از کنارش عبور می‌کنیم. ایلام، با آن دامنه‌های پرشیب و بلوط‌های پیرش، این روزها شبیه پیرمردی است که سال‌هاست درد دارد اما کسی نسخه‌ی درست برایش نمی‌نویسد. گاهی آدم حس می‌کند زاگرس، این ستون فقرات ایران، زیر بار آتش خم شده، اما هنوز نمی‌خواهد زانو بزند.